Begüm Üresin: Bir spor âşığı

Okul yıllarında basketbol, hentbol ve son olarak futbol oynadı, dört yıl basketbol antrenörlüğü, beş yıl yüzme antrenörlüğü ve üç yıl yüzme hakemliği yaptı. Yüksek lisansın akabinde öğretmen olarak tayin olduğu Tokat’ın Zile ilçesinde kurduğu kız grubuyla futbol antrenörlüğüne başladı. Katıldığı TFF kursunu birincilikle bitirmesinin akabinde 2014’te Kadın Ulusal Ekipler Departmanı’na alındı. Necla Güngör Kıragası’nın yardımcısı olarak piştikten sonra U19 Kadın Milli Kadrosu’nun başına getirilen genç teknik yöneticiyle yükseliş kıssasını, meslek maksatlarını ve kadın futbolunun durumunu konuştuk.

Röportaj: TamSaha / Rasim Artagan

İzmir’de 1987 yılında doğduğunuzu biliyoruz. Öncelikle ailenizi tanıyabilir miyiz?

Babam Denizcilik İşletmeleri’nde memur olarak çalıştı ve emekli oldu. Annem ev hanımı. 1992 doğumlu bir erkek kardeşim var. İstanbul’da bir özel firmada çalışıyor. Burada ikimiz birlikte yaşıyoruz.

Ailenizde sizden öteki sportmen var mı?

Aile büyüklerimden yok. Benden önce sporla ilgilenen yokmuş. Benden sonra doğanları spora yönlendiriyorum. En son ufak kuzenimi yönlendirdim. Kendisi benim gibi futbol tutkunu, şu anda da lisanslı basketbol oynuyor.

Nasıl bir çocukluk geçirdiniz? Bize o günleri anlatır mısınız?

Yüksek lisans eğitimimin sonuna kadar İzmir’de ikamet ettim. Ailem hâlâ Karşıyaka’da oturuyor. Okulda hep erkeklerle futbol oynayan bir çocuktum. İlkokulda içecek kutularını ezerek top yapardık. Futbol oynayıp derse geç kaldığımız, çamura girdiğimiz için hep azar işiten bir çocuktum (gülüyor). Sonrasında da hep sokakta oynardım. Ailem, “Neden hep erkeklerle oynuyorsun, kızlarla oynamıyorsun” diye üzülürdü. Dediğim gibi, hep sokakta erkek çocuklarıyla ya futbol ya da yere yatıp meşe (misket-bilye) oynardım. Çok hoş bir çocukluk geçirdim. Sonrasında İzmir’de kadın futbolu revaçta ve kadın futbol takımı sayısı da çok olmadığından ailem beni orta ikinci sınıfta basketbola yazdırdı. Eski ulusal takım oyuncusu Şadi Olcay’ın sahibi olduğu Uni Basket Spor Kulübü’nde basketbola başladım. Şadi Hocam sağ olsun bana çok babalık yaptı, hayatımın her alanında beni destekledi. Kendisiyle daima irtibattayız. Basketbola ağlayarak başlamıştım ama gelişimim çok kısa sürede oldu. Oradan DSİ Spor Kulübü’ne, akabinde da Balçova Spor Kulübü’ne transfer oldum. Üniversiteye girene kadar lisanslı olarak basketbol oynadım. Ama futbol hep içimde bir tutku olarak kaldı. “Kızlar oynamaz” bakış açısını yıkamadım o devirde maalesef. Sonrasında üniversiteye başladığımda arkadaşlarla kendi ortamızda futbol oynardık.

Hangi üniversitede okudunuz?

Ege Üniversitesi Vücut Eğitimi Öğretmenliği kısmını okudum… Hazırlık sınıfındayken bir anda hayatım değişti. Arkadaşlarım futbol oynadığımı görünce, “Gel çabucak okul ekibiyle görüşelim” dediler. Okul kız futsal grubunun hocası Muzaffer Katipoğlu ile tanıştık. Muzaffer Hoca beni okul takımı idmanlarına aldı. Bir hafta sonra takım Aydın’a üniversitelerarası futsal turnuvasına gidecekti. Ben çabucak o takıma dâhil oldum. Futbola resmi olarak bu şekilde başladım. Kulüp altyapım maalesef yok. Futbola üniversitede başladım diyebilirim. Oradaki idmanlarda Muzaffer Hoca, Bucaspor’un antrenörünü arıyor ve “Bir kızımız var, gelip izlemelisin” diyor. Basketboldan spor altyapısını almıştım ama futbola has idmanlar yapmamıştım. Salon sporu olduğu için basketboldan futsala geçiş daha kolay oldu benim için. Bucaspor’un antrenörü geldi. Oturduk, konuştuk. Bir kaç idmana çıktım grupla. Çok iyi geçti. “Hemen lisans çıkartalım” dediler ve Bucaspor’da lisanslı futbol oynamaya başladım… İzmir’de kadın futbolunda bir Bucaspor, bir Konak Belediye var o periyotta. Bucaspor o yıllarda altyapısı ve kadın futboluna verdiği ehemmiyetle çok uygundu. Seyit Mehmet Özkan vardı başkan olarak. Kadın grubuna çok kıymet veriyordu. Şampiyonluklar yaşadık Mehmet Bey’in döneminde. Üniversite bitince derslerim iyi olduğu için yüksek lisans eğitimime başlamak istedim. Yüksek lisanstan sonra KPSS’ye hazırlandım ve o dönem futbolu bıraktım. Kendimi bir sene dershaneye kapattım. KPSS’yi kazandım ve 2013’te Vücut Eğitimi Öğretmeni olarak Tokat’a atandım. İzmir’den sonra Tokat inanılmaz bir deneyim ve değişim oldu bana. Zile ilçesinin bir köyünde öğretmenlik yapıyordum. İlk vücut eğitimi öğretmeniyim o köyün ve okulun. Kız futbol takımı oluşturdum oraya gittiğimde. İlk olarak okul yönetimi ve veliler tepki verdiler, “Kızlar futbol oynamaz hocam” dediler. Okul yönetimi kabul ettikten sonra velileri topladım, kendi yaşadıklarımı, süreci ve kızlara neler kazandırabileceğimizi anlattım. Okulun yanında tarlamız vardı. Tarlaya çimento ile futbol alanı çizdik öğrencilerimle. Kale yaptık hep birlikte. Futbol tutkumu bir şekilde devam ettirmek istiyordum. Tokat’ın merkezinde bir kadın futbol takımı vardı. Dersten sonra köyden Tokat merkeze gitmem 2.5, dönmem 2.5 saat. Ulaşım zahmetim da varken 5 saat idmana gidip gelmem imkânsızdı. Artık sportmen değil, öğretmen olarak sporun içerisinde kaldım. Okul kız futbol grubuyla ilçede birinci olduk. Çok az takım katılmıştı ama birinci biz olduk. Daha sonra il maçlarına katıldık. O çocukların yapay çim sahayı sorgulamaları ve ilk defa maça çıkma heyecanlarını unutamıyorum. Yapay çim sahada diz çöküp, kauçukları ellerine alıp “Bu ne hocam?” dediler. Oturdum anlattım tek tek… Unutamayacağım anlardan birisidir… Çocukların kimileri hâlâ futbol oynuyormuş. Ortada ararlar beni. 1.5 yıl sonra da TFF misyonum çıktı.

Hocalığa karar verdiniz ve sonrası nasıl devam etti?

Bu devirde biz İzmir’den 4-5 arkadaş TFF’nin kadın futbolu projelerinde dışarıdan görev alıyorduk. Yaklaşık 4 yıl kadar görev aldık bu projelerde. Her yıl İstanbul’da proje için eğitim alıp, İzmir’de bu projeler için çalışıyorduk.

O projeler neydi hocam?

KFEM projesi vardı. Kız Futbolu Eğitim Merkezi… Ayrıyeten Ülker’in düzenlediği Kız Futbol Köyleri’nde, seçkin kız futbol köylerinde antrenör olarak görev almaya başladım. 2013’e kadar dört yıl görev aldım o projelerde. Sonra UEFA B Kursu’na gitmeye karar verdim. Son kişi olarak eklenmiştim listeye. Gittiğim kursta kursiyer olarak hep ulusal takım oyuncuları vardı. Eğitmenlerimiz Ömer Kaner, Nur Mustafa Gülen, Necla Güngör Kıragası, Çağatay Şalap ve Nihan Su Hocalarımız vardı. Necla Hocamla ilk orada tanıştım.

O kurs nerede oldu?

Bir kurs Antalya, diğer kurs ise Samsun’daydı. Hocalarımız “En iyi notu alan kişiyi TFF’de kadın futbolunda değerlendireceğiz” dediler. Düzey o kadar yüksekti ki, A ulusal ve farklı yaş kümelerinde görev alan ablalarımız oradaydı. Biraz geri planda kaldım ama antrenörlüğü çok seviyordum. UEFA B Kursu’ndan önce de dört yıl basketbol antrenörlüğü, beş yıl yüzme antrenörlüğü ve üç yıl yüzme hakemliği yapmıştım. Antrenörlük altyapım tekrar vardı ve bu kurs da bana çok katkı sağladı.

Bu kısmı biraz açabilir miyiz?

Basketbolu söylemiştim esasen lisanslı oynadığımı… Yüzmeyi çok seviyordum. Yazlığımız vardı Urla Çeşmealtı’nda… Yüzme hakemliği aldım o yüzden. İzmir’de başlayan hakemliğim Tokat’ta görev yaparken de hafta sonları Ankara’ya giderek devam etti. Yüzme yarışlarına katılıp yarış sonrası geri dönüyordum. Hakemlik yaptım üç sezon. Üniversitede okurken bilhassa yazları İzmir Büyükşehir Belediyesi’nde yüzme antrenörlüğü yaptım. Ortaokul ekibinde hentbol oynadım. Lise okul ekibinde basketbol oynadım. Üniversiteye giriş yetenek imtihanında tenis de oynadım. Branş seçiyorduk okula girerken. Ben atletizm branşını istemiştim ama o dönem sakatlığımdan dolayı atletizmi iptal edip tenise yöneldim. Spor aşığı bir beşerim. Futbol içimde hep başka bir yerdeydi. Tahminen erken yaşta lisanslı oynayamadım diye içimde kaldı. Sporun her alanında yer almaya çalıştım. Çok üst seviyede olmasa da deneyim edindim ve hep spor içinde kaldım diyebilirim.

Necla Hoca ile tanışmanıza dönelim…

TFF E dokümanı almıştım ilk olarak. Sonra bayanlara özel B kursu açıldı. Kurs bitti ama bahsettiğim gibi bir beklentim yoktu. Yanlış hatırlamıyorsam yazılı ve uygulamada 100 üzerinden 94.5 puan aldım. Sonra öğrendim ki kursu birinci bitirmişim… Tekrar yaz tatilindeyiz. Hatta spor salonunda idman yapıyordum. Necla Hoca ve Erden Or Hocamız bana ulaşamamış, ben de aramaları görünce şaşırdım. “İstanbul’a çabucak gelebilir misin? Kadın futbolunda bir yapılanma olacak” dediler. 2014 yazı… Levent’teki TFF binasına 9-10 kişi görüşmeye geldik… O dönem vazifede olan Fatih Terim Hocamız kadın futbolunda artık kadın antrenörlerin çalışmasını istemişti. Biz de o devirde kadın futbolu projelerinde görev yapan kadın antrenörler olarak görüşmeye geldik. Aytürk ve Ceylan Hocalar da oradaydı hatta. Hamza Hamzaoğlu Hocam bizi tek tek görüşmeye aldı. İlerleyen aylarda bize olumlu geri dönüş haberi geldi. Ben, Aytürk Hoca ve Ceylan Hoca, 2014 Kasım ayında TFF Kadın Ulusal Ekipler Departmanı’nda göreve başladık.

Kıssa nasıl devam etti?

Necla Hocam o dönem U17 Kız Ulusal Ekibi’nde teknik yöneticiydi. Ben de yardımcısı olarak göreve başladım. Necla Hocam o sırada Kadın Ulusal Ekiplerindeki tek kadın antrenördü… Ben, Aytürk Hocam ve Nazlı Hocam da gruba dâhil olduk. Sonra Necla Hoca U15 ve U17 Kız Ulusal Takımı Teknik Yöneticisi oldu, ben de aynı yaş kümelerinde antrenör olarak görev aldım. Necla Hocayla 5 yıl U17 ve U15 Kız Ulusal Ekiplerinde çalıştık. Necla Hocayı ben burada tanıdım. İyi ki de tanıdım. Bana inanılmaz şeyler kattı. Bugün buralara geldiysem Necla Hocamın takviyesi sayesindedir. Ben biraz naifimdir. Kırılganımdır. Bana, “Hadi sen yaparsın” diye diye buralara gelmemi sağladı. Sonra Oğuz Çetin Hocamız göreve geldi. Verdikleri karar doğrultusunda kadın ekiplerinde artık yalnızca kadın antrenörler çalışacaktı. Aynı vakitte UEFA ve FIFA’da kadın antrenörlerin görev almasını istiyordu. O periyotta ben U19 Kadın Ulusal Takım Teknik Yöneticisi, Necla Güngör Kıragası Hocamız da Kadın A Ulusal Takım Teknik Yöneticimiz oldu. Kadın A Ulusal Kadro’da da hocamın yardımcılığını bırakmadım (gülüyor). Ulusal gruplarda yalnızca kadın antrenörler görev yapmaya başladık. Oğuz Hocamız takımımızı kurarken de kadın antrenörleri tercih etmemizi istedi. Onun büyük takviyesiyle her yaş kategorisindeki antrenör ekibinin büyük çoğunluğu artık kadın… Bu süreç, Türkiye’deki kadın antrenörlerimiz ve kadın futbolu için bir milat oldu. O tarihten beri bu şekilde devam ediyoruz.

Meslek amaçlarınız, hayalleriniz nedir?

Hayallerim doğal ki var. Olmaması imkânsız. Benim için Ulusal Gruplarda teknik yöneticilik bir amaçtı; gerçekleştirdim. Ama daha yolun başındayım. Ulusal Kadro’yla Avrupa platformunda teknik yönetici olarak kendimi ispatlamak istiyorum. U19 Kadın Ulusal Takım Teknik Yöneticisi olarak başarılı olmak istiyorum. Bu yaş grubundan Kadın A Ulusal Grup’ya ne kadar çok oyuncu çıkartabilirsem, o kadar başarılı olurum. Onun dışında olağan ki herkesin olduğu gibi benim de maksadım Kadın A Ulusal Kadro’da teknik yönetici olmak. İleriye dönük gayeme gelince… Ben eğitime çok değer veren bir beşerim. Hem oyuncularım hem de kendim için… Yüksek Lisans eğitimimi, doktora eğitimimle tamamlamak istiyorum. Akademik tarafımın da olmasını istiyorum. Üniversitede öğretim vazifelisi olur muyum, olmaz mıyım bilmiyorum ama akademik mesleğimde de görev alabilirim. Yabancı dilimi geliştirerek en büyük amacım olan UEFA’da bir eğitimci olma hayalime de ulaşabilirim.

Teknik yöneticilikte hayaliniz yok mu? İlla kadın ligimiz olarak da düşünmeyin ama öteki ülkelerde, diğer kadrolarda teknik yönetici olmak istemez misiniz?

Alışılmış ki olabilir. Bayanın gücünü ben kadın futbolunda göstermek istiyorum açıkçası. Erkek futbolunu çok düşünmüyorum bu yüzden. İmkânsız değil ama kadın futbolunda ilerlemek benim hedeflerim içerisinde… Ulusal Grup’taki vazifem bittiğinde kadın liginde doğal ki görev alabilirim. Türkiye mi olur, Avrupa mı olur onu bilmiyorum. Geçmişte dışarıdan çalışan bir hocamız vardı. Avrupa’da bizim adımıza yaş kümelerinde oyuncu taramamızı yapıyordu. Meryem Yamak Hoca… Avrupa’daki yetenekli Türk kız çocuklarını tarıyordu. Bir gün beni kenara çekti ve “Sana çok kızıyorum. Bu kadar çalışıyorsun. Neden yabancı lisanına değer vermiyorsun? Avrupa’da çok rahat çalışırsın. Bir kaç kulübe senden bahsettim. Görüşmek istiyorlar” dedi. Çok mutlu olmuştum ama o dönem için imkânsızdı. Velhasıl dış dünyaya açılmak lâzım. Tabii ki Avrupa’yı tercih ederim. Tahminen Avrupa’da görev alıp UEFA’ya gitmek benim için daha sağlıklı olabilir. Türkiye’deki UEFA kurslarında yardımcı eğitimci olarak eğitimlere de gidiyordum Necla Hocamla… Kendisi gebeyken o süreci ben yürütmüştüm ve eğitimci olarak da futbolun içerisinde olmak beni farklı mutlu etmişti.

Türkiye’de kadın liglerinin gelişimini nasıl görüyorsunuz? Başladığınızda nasıldı, nereye geldi, nereye gitmeli?

En kolay olarak kendimi örnek verebilirim. İzmir’de daha çok kadın futbol takımı olsa ben futbola o devirde başlayabilirdim. İzmir gibi büyük bir ilde bile o periyotta yalnızca iki takım vardı. Bugün baktığımızda İzmir’in ilçelerinde, köylerinde kadın grupları oluştu. İnanılmaz bir gelişim var. Bu yalnızca İzmir bazında değil. Hakkari’de, Şırnak’ta, Van’da kadın gruplarımız var ve çok başarılılar. Gelişim göz gerisi edilemeyecek düzeyde. Şu an kadın liglerindeki takım sayısı inanılmaz. Kadın 1. Ligi tahminen çok göz önünde ama 2. ve 3. Lig’de de çok kadromuz var. Liglerimiz bütün ülkeyi kapsıyor. Lisanslı oyuncu sayısı çok arttı. İlk göreve geldiğimiz devirde U15 ve U17 Kız Ulusal Kadrolarına oyuncu bulmakta zorlanırdık. Zira herkes 1. Lig gayeli oynardı ve yaşı büyük oyuncular fazlaydı. Şu an U15 Kız Ulusal Kadromuzun oyuncu havuzu bile o kadar geniş ki… Biz U19 Kadın Ulusal Ekibimizin geniş takımını oluşturmak için bile üç defa tarama ve eleme yaptık. Yurt dışından da çok fazla talep var. Yalnızca Avrupa ülkeleri değil; U19 Kadın Ulusal Ekibimizde oynayan Olivia, Amerika’dan gelen bir oyuncumuz. U17 Kız Ulusal Kadromuzda Kanada’dan gelen oyuncumuz var. Avusturalya’dan beni arayan ve takıma gelmek isteyen oyuncularımız var. Bütün aileler artık Türkiye’de kadın futbolu olduğunu, ulusal grupların performans olarak ilerlediğini görüyorlar. Ayrıyeten Süper Lig takımlarının kadın takımı açması, lige büyük katkı sağladı. Büyük kadrolarımız sayesinde de sesimizi biraz daha duyurduk. Büyük kadroların maç yayınları yapılıyor, oyuncular reklamlarda oynuyor. Ben çok katkısı olduğunu düşünüyorum. Eminim ki bu dönemden sonra diğer Süper Lig kadrolarımız da kadın ligine katılacaktır. Herkes gördü ki kadın ekipleri, kulüplere katkı sağlıyor. Taraftarların ilgisi çok fazla. İleride yayın geliri de olacak. Ucu açık bir durum şu an… Biz ekip olarak kadın futbolunun gidişatından çok memnunuz.

2021 yılı milat oldu diyebiliriz. Sizce fitil nasıl ateşlendi?

Öncelikle Türkiye Futbol Federasyonu Yönetim Şurası’nın kararlı adımları ve Oğuz Çetin Hocamızın yapılanmayı başlatması ile fitil ateşlendi diyebilirim. Kulüplerle bire bir bağlantısı var Oğuz Hoca’nın. Kadın futboluna, lige, Kadın Ulusal Ekiplerine, kadın antrenörlere, kısaca bayanların gelişimine çok değer veriyor Oğuz Hocamız. İnsanlar bu ilgiyi görünce iki kat çalışmaya başladı. Aslında bir yapılanma vardı. Ama Oğuz Hoca o yapılanmayı çalışması ve katkısı ile daha da ateşledi… Bizler Oğuz Çetin’i evvelden hayranlıkla izlemiş insanlarız; şimdi yan yana çalışıyoruz. İnanılmaz bir his bu, tanımı yok.

Nereye evrileceğini düşünüyorsunuz?

İleri bir vakitte erkek futboluna yakın bir yere gelecek kadın futbolu… FIFA’nın da açıklamaları artık erkek futboluna değil, kadın futboluna yatırım yapacağı yönünde. Bu, kadın futbolunun yakın bir tarihte nasıl çığ gibi büyüyeceğini tarif edebilir.

Erkek taraftarlar kimi kadın ekiplerini çok sahipleniyor. Bunları görmeye başladık. Önümüzdeki beş yılın sonunda neler olur?

Evet, sahiden o denli. Önümüzdeki beş sene içerisinde takım sayısı ve düzey artacaktır… Tahminen bütçe kasveti yaşayan kulüpleri kaybedeceğiz. Ama oradaki iyi oyuncuları üste taşıyacağız. O yüzden kalitenin artacağına eminim. Liglerdeki kalite artınca oyuncuları Ulusal Ekiplere kazandırmak ve muvaffakiyet sağlamak daha mümkün olacak. Daha idmanlı olacaklar. Elhasıl kazan-kazan olacak… Liglerimiz daha emekleme evresindeyken bile Ulusal Kadrolarımız bir sıçrama yaptıysa bu bizim için, liglerde çalışan bütün antrenörlerimiz için büyük bir muvaffakiyet. Biz Türk halkı olarak çok yetenekliyiz. Yalnızca altyapı eğitimini gereğince alamadığımız, spora geç başladığımız için düzey tam olarak istediğimiz gibi üste çıkmıyor. Avrupa Şampiyonası ve Dünya Kupası maçlarında futbol manasında diğer ülkelerle mücadele ediyoruz ama fizikî olarak mücadele edemiyoruz. Yurt dışına daha fazla oyuncu gönderebilirsek daha fazla gelişeceğiz. Kadın Ulusal Grupları yaş kümelerinden yaklaşık 10 oyuncumuza Amerika’dan burs teklifi var. Hem üniversitede okuyacak hem de üniversite liginde futbol oynayacaklar. İlerlemeyi görüyor musunuz? Evvelden biz çabalardık, şimdi dışarıdan teklif geliyor. Yurt dışında oynayan oyuncularımız da ülkelerini ve Türk futbolunu çok hoş temsil ediyor. Bu da gelişimin bir göstergesidir…

Boş vakitlerinizde neler yaparsınız?

Sinema izlemeyi çok seviyorum. Kendimi rahatlatabildiğim tek nokta sinemalar. Futbol, hayatımızdan hiç çıkmıyor. 7/24 içindeyiz. Sinema izlerken bile çoğu zaman spor bahisli sinemalar seçiyorum. Spor yapmadan duramıyorum. Eski etkin sporculuk hayatımdan kalma faklı farklı sporlarla ilgileniyorum. Tenis oynuyorum, basketbol oynuyorum, yazın daha çok yüzmeyi tercih ediyorum. Basketbol maçı izlemeye gidiyorum. Ailem İzmir’de olduğu için en küçük boş vaktimde bile onlarla vakit geçirmeye çalışıyorum. Aileme çok bağlıyımdır.

Anneniz, babanızla bugün ne konuşuyorsunuz? Çok ayrıcalıklı bir iş yapıyorsunuz. Size ne söylüyorlar?

Ailemin hakkını ödeyemem. Çok fazla destek olurlar bana. Ailenin gözbebeği üzereyim. Görev sebebiyle onlardan başka kaldım. Annem hep çok daha bakımlı bir kız olmamı isterdi ama ben hep sporla büyüdüm. Bugün annem bana, “Begüm çok üzülüyorum, o zaman seni frenledim. Buradan ekmek yiyeceğini bilseydim o vakitler elinden tutup ben götürürdüm. İyi ki vazgeçmemişsin ve sevdiğin işi yapıyorsun” diyor. Babam çok duygusaldır. Her aradığımda sesi titrer. İnanılmaz gurur duyuyorlar benimle. Erkek kardeşim de her zaman destekçim oldu. Aynı evde yaşıyoruz ve her saniye futbol dinliyor (gülüyor).

Fobileriniz var mı hocam?

Başarısız olmaktan çok korkuyorum. Annem bana, “Aferin delisisin” der. Bir şey yapıyorsam sonuna kadar yapmalıyım. En büyük fobim, “Ya yapamazsam”dır. Başarısızlık fobim var. Hoş bir özellik olsa da bazen bu süreç beni çok yıpratıyor. Bana değer veren ve yol gösteren insanları, ailemi, Necla Hocamı, Oğuz Hocamı, TFF Yönetim Konseyi’ni mahcup etmemek en takıntılı olduğum mevzulardandır. Aile bireylerini kaybetmek de en büyük kaygılarımdan birisidir.